கொண்டலாத்தி

வாசலைத் திறந்து முற்றம் கடந்து வீட்டுக்கதவை திறந்துகொண்டு உள்ளே போனான்.

“எப்பப் பாரு கதவ தொறந்து போட்டுட்டு போறதே இவியளுக்கு சோலியாப் போச்சு.. யம்மே யப்பா எங்க இருக்கிய?”

கேட்டுக்கொண்டே வீட்டின் புறவாசல் கதவைத் திறந்து வளவுக்குப் போனான். அந்த வளவில்தான் அவனுகுப் பிடித்த சிகப்புகொய்யா மரமும் அரைநெல்லி மரமும் இருந்தன. அங்கேயும் யாருமில்லை. குழப்பத்துடன் முன்வாசலுக்கு வந்தவன் எங்கே போயிருப்பார்கள் என்று யோசித்தபடி நின்றிருக்கும்போதுதான் யாரோ வாசற்கதவருகே நின்று கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது. வாசலுக்கு வந்து கதவைத் திறந்தவன் இடுப்பில் குழந்தையுடன் நின்றிருந்த ஆழிநங்கையைப் பார்த்ததும் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.

அவன் ஒன்பதாவது படிக்கும்போது சற்று தள்ளியிருக்கும் பெண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியில் பதினோராவது வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தாள் ஆழிநங்கை. பள்ளி முடிந்து சைக்கிளில் வீடு திரும்பும்போதெல்லாம் நடந்துபோகும் அவளைக் கடந்து செல்வது வாடிக்கை. அந்த ஒரு நொடி மட்டும் இதயம் வேகமாய் அடித்துக்கொள்ளும். ஒருநாளாவது அவளிடம் பேசிவிட வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் நினைத்துக்கொண்டு பலமுறை அவள் வீட்டிற்கு முந்தையத் திருப்பத்திலிருக்கும் ஆலமரத்தடியில் நின்றிருக்கிறான். அவள் அருகில் வர வர நாக்கு வறண்டு பேச்சும் வராது, பார்வையும் எங்கோ திருப்பிக்கொண்டுவிடும். அவள் தன்னைக் கடந்து செல்கையில் ஒருவித வாசனை நாசியைத் துளைக்கும். ‘ஏ யெப்பா என்னத்த போட்டு குளிப்பாளோ வாசம் இப்படி அடிக்கி’ என்று நினைத்துக்கொள்வான்.

எவ்வளவோ முயன்றும் அந்த வாசனைக்கான சோப்பு அல்லது வாசனைத் திரவியம் எதுவென்றே அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சேக்காளி ஒப்பிலாமணியிடம் ஆழிநங்கையின் வாசனையைப் பற்றி ஒருமுறை வாய்தவறி சொல்லிவிட்டான்.