கதவுகள்

அதிகாலையே விழிப்புத் தட்டிவிட்டதால் எழுந்து நெட்டி முறித்தவள் அந்த அறையின் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள். தொலை தூரத்திலிருக்கும் மலைகளின் பின்னாலிருந்து சூரியன் மெல்ல எழுந்து கொண்டிருந்தான். அந்த உதயத்தின் காட்சியில் லயித்தவள் தொலைவில் வீடுகள் எதுவும் தென்படுகிறதா எனவும் பார்த்தாள். கண்ணுக்கு எட்டியவரை மரங்கள் மட்டுமே தென்பட்டன. எந்தவொரு வீடும் இல்லை. தூரத்தில் ஒரேயொரு தேவாலயத்தின் கோபுரம் மட்டும் தென்பட்டது. தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் அம்மாவுக்குத்தான் முதலில் ஃபோன் செய்வாள். ஏழு நாட்கள் ஃபோனைத் தொடப் போவதில்லை என்பதை அம்மாவிடம்தான் முதலில் சொன்னாள். அப்புறம் எப்படிமா என்கிட்ட பேசுவ என்று அம்மா கேட்டதும் உடனே அவளால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. கொஞ்சம் தனிமையிலிருந்துவிட்டு வந்தால்தான் தன்னால் மீண்டும் சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்யமுடியும் என்று அம்மாவுக்குப் புரியவைத்தாள்.

மணி ஏழு. பல் துலக்கிவிட்டு கீழிறங்கி சமையலறைக்குச் சென்றவள் தேநீர் தயாரித்து ஒரு கோப்பையில் ஊற்றிக்கொண்டு ஆப்பிள் ஒன்றையும் எடுத்துக்கொண்டு தன் அறைக்குத் திரும்பினாள். இன்று கந்தன்பாரா அருவிக்கு போக வேண்டும் என்கிற உற்சாகத்தில் ஜன்னல் வழியே தூரவானை ரசித்தபடி தேநீரைப் பருகினாள். அந்தத் தேநீர்சுவை தொண்டைக்குள் இறங்குவதும் ஜன்னல் வழியே நுழைந்த ஜில்லென்ற காற்று அவளது கூந்தலைத் தழுவி செல்வதும் ஒரே கணத்தில் நிகழ்ந்தன. சற்று நேரத்தில் மிதமான வெயிலடிக்கத் தொடங்கியதால் ஆப்பிளை கடித்துக்கொண்டே குளிப்பதற்காக ஹீட்டர் ஸ்விட்சை போடுவதற்கு குளியலறைக்கு வெளியே தேடியபோது அங்கே ஸ்விட்ச் எதுவும் இல்லாததால் குளியலறைக்குள் நுழைந்து ஹீட்டர் ஸ்விட்சைத் தேடினாள். அது கதவின் பின்னாலிருந்தது. கதவுக்குப் பின்னால் செல்வதற்காக கதவை சாத்திவிட்டு ஹீட்டர் ஸ்விட்சை போட்டுவிட்டு குளியலறைக் கதவை திறக்க முயன்றபோது அது திறக்கவில்லை. வாயில் கவ்வியிருந்த ஆப்பிளை எடுத்து வாஷ் பேசின் அருகே வைத்துவிட்டு கதவை இழுத்துப் பார்த்தாள். கதவு அசையவில்லை. அது பல வருடங்கள் பழமையான மரக்கதவு. சின்னச் சின்ன சிற்ப வேலைபாடுகள் நிறைந்த கதவு. நேற்று அறைக்குள் வந்தபோதே ஈர்த்தது. அந்த முதிய பெண்மணி வீட்டைக் காண்பிக்கும்போதே அதைக் கட்டியபோது தானும் தன் கணவரும் எவ்வளவு ப்ரியத்துடனும் அக்கறையுடனும் கட்டினோம் என்பதை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது இவளுக்கு இப்போது ஞாபகம் வந்தது.

எவ்வளவு முயன்றும் மூடிய கதவைத் திறக்க முடியவில்லை. செளமியாவுக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்தது. நெஞ்சு பலமாக அடித்துக்கொண்டது. திறக்காத கதவின் மீது கோபம் வந்து அதை ஓங்கி எத்தினாள். கால் பெருவிரல் வலித்தது. தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி கதவைப் பிடித்திழுத்தாள். காரணமே சொல்லாமல் வாழ்விலிருந்து நம்மை நீக்கிவிட்டு ஏதேனுமோர் இடத்தில் பார்க்க நேர்கையில் எவ்வித சலனமுமின்றி நம்மைக் கடந்து செல்லும் சிலரைப் போல அந்தக் கதவும் எவ்வித சலனமுமின்றி மெளனித்திருந்தது. கதவிடுக்கின் வழியே ஏதேனும் கம்பியோ அல்லது சிறுகுச்சியோ விட்டு கதவின் முன்பக்க தாழ்பாளை நீக்கிவிட முடியுமா என யோசித்தாள். அதற்கு கதவிடுக்கும் கம்பியும் தேவை. இரண்டுமே இல்லை என்பதால் சோர்ந்தவளுக்கு அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. பயத்தின் கரங்கள் ஒரு சர்ப்பமென ஊர்ந்து ஊர்ந்து அவளது கழுத்தைச் சுற்றிக்கொண்டு மூச்சைத் திணறச் செய்தது.