ஜடேஜாவைக் காதலித்தவள்

கண்மணியின் இடதுபுறம் நின்றிருந்தவனின் வலது காலைக் கடித்து இழுத்தபடி உறுமிக்கொண்டு நின்றது செவலை. அவன் காலை உதறிவிட்டு நொண்டியபடியே ஓடத் தொடங்கினான். அவன் ஓடுவதைக் கண்ட இரண்டாமவன் தன் காலைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள மறுபுறம் இருளுக்குள் ஓடி மறைந்தான். செவலை வாயில் வழிகின்ற இரத்தத்துடன் பெரியவரை நோக்கி முன்னேறியது.

நாயைக் கண்டவுடன் சுதாரித்தவர்.. வேட்டியை இறுகக் கட்டியிருந்த பெல்ட்டை உருவி அதை நோக்கி வீசினார். பெல்ட்டின் ஒரு முனை நாயின் முகத்தில் பட்ட மறுவினாடி வலி தாளாமல் பெருங்குரலெடுத்து கத்தியபடி பின் வாங்கியது செவலை. அதற்குள் தன் வாயில் கட்டியிருந்த துணியை அவிழ்த்து எறிந்துவிட்டு அப்பாவின் கட்டுகளையும் அவிழ்த்துவிட்டாள் கண்மணி.
“நாய ஏவுதியளா.. சாவுங்கல” என்றபடி கண்மணியை நோக்கி கையை உயர்த்தியபடி முன்னால் ஓர் அடி எடுத்து வைத்த பெரியவரை நோக்கி மீண்டும் முன்னேறி ஓடி வந்து பாய்ந்தது செவலை. அவர் சுதாரிப்பதற்குள் அவரது வலது கையைக் கடித்து இழுத்தது. வலி தாளாமல் சரிந்தவர் சத்தமிட்டு கத்தியதில் அக்கம்பக்கத்திலிருந்து அரவம் கேட்டது. இதற்கு மேல் இங்கே இருக்கக்கூடாது என்றபடி கண்மணியைக் கூட்டிக்கொண்டு அந்த வீட்டின் பின்கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியேறினார் கோட்டாளம். வாயெங்கும் இரத்தம் வடிய அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தது செவலை.

அம்மாவிடம் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் அவள் பயந்துவிடுவாள் எனக் கண்மணியிடம் சொன்னவர் வீட்டிற்குள் வந்தததும் சிறிய பையொன்றில் கண்மணியின் உடைகளை எடுத்துவைத்தார். அம்மா அசந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
கொஞ்சம் பணத்தை அவள் கையில் திணித்தபோது ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தபடி நின்றிருந்தாள் கண்மணி.
“எதுக்குப்பா இதெல்லாம்?”

“இன்னிக்கு நம்ம செவலை கடிச்சது ஊர் பெரியவருப்பு.. காலையில மொத பொணம் நீதான்.. இப்பவே நீ ஊரைவிட்டு போவணும்.. இன்னும் செத்த நேரத்துல மொத பஸ்ஸூ வந்திரும்.. நேரா தூத்துக்குடில போயி எறங்கி அங்கயிருந்து பஸ்ஸ புடுச்சி பழனிக்கு போயிருப்பு.. பச்சைமுத்து மாமா வூடு தெரியும்லா.. பழனி பஸ் ஸ்டாண்டலிருந்து நடந்தா நாலு நிமிசந்தான்.. அங்க போயி இருந்துக்க.. நான் ரெண்டு நாளுல வந்து பாக்கேன்.. செரியா?”