பனிக்காலத்தின் பகல்

அங்கே தலையிலிருந்து ரத்தம் சிதற கீழே கிடந்தார் பெரியவர். அதே பெரியவர். இவர் ஏன் இங்கே வந்தார் என யோசிக்கும் முன், கீழே விழுந்திருந்த அந்தப் பெண் வேகமாக தன் ஸ்கூட்டியை எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து விரைந்து சென்றாள். ஓடிச்சென்று பெரியவரைத் தூக்க முயன்றேன். அவர் வலியில் முனகிக் கொண்டிருந்தார். கீழே கிடந்த ஒரு பெரிய கல்லின் நுனியில் தலை மோதியிருந்ததால் பின்மண்டையிலிருந்து ரத்தம் வழிந்தபடியிருந்தது. அவருடைய தலையை தூக்கிப்பிடித்து மீண்டும் அதே கல்லின் மீது விழுமாறு விடுவித்தேன். மீண்டும் அந்த கூர்மையான கல்லில் விழுந்த பெரியவரின் மூச்சு அடங்கியது.

அதன் பின்னர் ஆம்புலன்ஸ் வந்து பெரியவரின் உடலை எடுத்துச் சென்றது. போலீஸ் என்னிடம் விசாரித்தது. அந்தப் பெண்ணை அடையாளம் காட்ட முடியுமா என்று கேட்டார்கள். முகத்தை மூடியிருந்ததால் சரியாக தெரியவில்லை என்றேன். பதற்றத்தில் எந்த வாகனத்தில் வந்தாள் என்பதும் ஞாபகமில்லை என்றேன். ‘அப்ப ஆள கண்டுபிடிக்கிறது கஷ்டமாச்சே’ என்றபடி நகர்ந்தார் ஏட்டு.

அனைவரும் கலைந்த பிறகு வீட்டிற்கு வந்து குளியலறைக்குச் சென்று தாழிட்டு ஷவரைத் திறந்துவிட்டேன். வெந்நீரில் உடல் நனைந்து கொண்டிருந்தபோது அன்று அந்தப் பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவள் சொன்னதும் ஞாபகம் வந்தது. முதியவரின் வீட்டிலிருந்த அதே பெண்தான் ஸ்கூட்டியில் வந்தது. அன்று தன் மகளை மாமனாரிடம் விட்டுவிட்டு காய்கறி வாங்கச் சென்றவள் கடை மூடியிருந்ததால் உடனே வீடு திரும்பியிருக்கிறாள். பெயர்த்தி என்றும் பாராமல் அந்த வயதான மிருகம் தன் இச்சையை தீர்த்துக்கொள்ள அந்தப் பிஞ்சுப் பெண்ணிடம் தவறாக நடக்கத் தொடங்கியதைப் பார்த்தவள் அவரை அடித்து வீட்டை விட்டு துரத்தியிருக்கிறாள். அவர் போன பின்னும் ஆத்திரம் தீராமல் தன் இருசக்கர வாகனத்தில் சென்று இடித்து தள்ளியதை அவள் சொல்லி முடித்தபோது இந்த வக்கிர உலகில் பிறந்ததை எண்ணி வெட்கித் தலைகுனிந்திருந்தேன்.

கால வளையத்தில் சிக்கியிருந்ததால் அவளுக்கு உதவி செய்கிறேன் என்று சத்தியம் செய்திருந்தேன். அந்தச் சத்தியத்தை இன்று நிறைவேற்றியதால் மனம் நிறைந்திருந்தது.

நாளை காலை மைதானத்திலிருந்து அவள் வீட்டிற்கு தனியாக செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தபடியே உறங்கிப் போனேன்.